يكي بود يكي نبود زير گنبد  كبود لخت  اور تنگ غروب  سه پري نشسته بود

زارو زار گريه مي كردن پريا مثل ابراي بهار گريه مي كردن پريا

از افق جرينق جرينق صداي زنجير ميومد از عقب از توي برج ناله شبگير ميومد

پريا گشنتونه پريا تشنتونه پريا خسته شدين مرغه پر بسته شدين چيه اين هايهايتون گريتون واي وايتون گريتون واي وايتون

توي اين صحراي دور نميگين كه برف مياد نميگين بارون مياد نمي ترسين پريا

امشب تو شهر چراغونه خونه ديوا داغونه مردم ده مهمونه ماست بادام و دومب به شهر ميان داريه تومبك ميزنن ميرگسن و ميرگسونن

عيد مردماست ديو گله داره سياهي رو سياست ديو گله داره

سپيدي پادشاست ديو گله داره دنيا ماله ماست ديو گله داره

دنياي ما قصه نبود پيغومه سر بسته نبود دنياي ما خار داره بيابوناش مار داره هر كي باهاش كار داره

دلش خبر دار داره

دنياي ما بزرگه پر از شغال و گرگه دنياي ما ايونه

هر كي ميخواد بدونه

كدام درد باشد از اين بيش كه معشوق باشد

توانگرو عاشق درويش

از بخت بدم رهاييم ده يارب

كي ميدونه كه عشق من تويي

بزار فرياد بزنه اين صداي خسته

تا اونايي كه ميگن دنيا تاريكه بدونن روشناييش تويي

تا راه واسه نفسهاي پنهونم باز شه

تا اونايي كه ميگن ستاره ها ميميرن بدونن

ستاره من زنده ميكنه روح مرده شب رو

بزار فرياد بزنم تا اونايي كه ميگفتن عشق ها ميميرن بدونن

ياسي من هنوز نفس ميزنه

برخيز اي شهاب آسمانيم برخيز و دنيا رو زنده كن

برخيز تا همه بدونن عشق من تويي

برخيز اي وسعت من برخيز كه معبد عشق من تويي.

...راه برگشتي هم نداريم و فقط مي توانيم که پشت ديوار بنشينيم و حسرت نرسيدن را بخوريم

.پس چرا نسيب من مسير بن بست شد
...حق من اين نبود

...آخر من بايد حق دلم را از کي بگيرم

...بايد به کي بگم که چرا دلم شکست

...بايد بغضم را سر کي بشکنم

...خدايا کمکم کن

...نمي دانم اصلا راهي براي کمک به من مانده يا نه

چه زیباست بخاطر تو زیستن
وبرای تو ماندن و به پای تو مردن و به عشق تو سوختن
و چه تلخ وغم انگیز است دور از تو بودن
برای تو گریستن و به عشق و دنیای تو نرسیدن
ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگی است
بدون تو و به دور از دستهای مهربانت زندگی چه تلخ و ناشکیباست
ای کاش می دانستی مرز خواستن کجاست
و ای کاش می دیدی قلبی را که فقط برای تو می تپد
حرفها را گاه نمی توان گفت
من لحظه های با تو بودن را با اشکهایم تداعی میکنم
وعطر نفسهای تورا در بند بند وجودم می بلعم

مراقب گرمای دلت باش تا کاری که زمستان
با زمين کرد زندگی با دلت نکند

وقتی عشق می آید کسی نمی بیند ولی وقتی می رود همه آن را می بینند

بدترین شکل تنهایی آن است که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید

به امید روزی که ...

خدايا  بنده اي  درد    آشنايم                   بسر    افتاده اي     بي دست  و   پايم

زه غمها سينه ام درياست دريا                  گواهم       گريه هاي               هايهايم

بدرگاه تو  مي نالم     به زاري                  مرا    بگذار     با    اين       ناله    هايم

مرا   در  آتش  عشقت بسوزان                  مكن     زين     شعله      سركش رهايم

از اين آتش دلم را پر شرر كن                 بسوزان   سوز دل   را         بيشتر  كن

به آه در گلو    بشكسته  سوگند                 بسوز      سينه هاي      خسته    سوگند

به غم پرورده ي محنت نصيبي                 كه  در     خون جگر  بنشسته    سوگند

به اشك مادري كز داغ فرزند                  فرو        ريزد   به  رخ  پيوسته سوگند

به بيماري كه در  هنگام  مرگ                  بر آيد   ناله اش   آهسته    سوگند

به آن برگشته ايام     نگونبخت                  كه راهش   ازهمه سو برگشته سوگند

مرا در بيكسي پيوسته كس باش                بوقت     ناله ها     فرياد    رس   باش

به بي پايي كه در راهي خزيده               به بي دستيكه دست ازجان كشيده

به محرومي كه نالد در شب تار               غم        جان       او     بر   لب  رسيده

به آن    بيماردار     شب  نخفته                كه     ريزد     اشك   محنت تا سپيده

به ناكامي     كه در شور جواني                بخاك      سرد         گوري    آرميده

به پير خسته جان      مستمندي                كه  پشتش   د ر تهي  دستي خميده

به آن طفل يتيم        بي پناهي                كه    لبخند      محبت      را      نديده

بده دستي كه دستي را بگيرم                   زه   خجلت   پيش محتاجان نميرم

قسم     بر  دستگاه     كبريايي                   قسم   بر شوكت   عرش      خدايي

قسم بر بينواي   سير    چشمي                  كه دارد    صد    نوا     در   بينوايي

قسم    بر    گلرخ عاشق نوازي                  كه در او   نيست   رنگ   بي   وفايي

قسم بر مادري كز هجر فرزند                  بود  گريان   به     شبهاي    جدايي

قسم بر دختري كز راه پرهيز                    شكيبايي   كند     در      پارسايي

تو اي مادر اگر شور چشمي ها نمي كردي

تو هم اي آتش شهوت شرر بر پا نمي كردي

كنون من هم به دنيا بي نشان بودم

پدر آن شب خيانت كرده اي شايد نمي داني

به دنيايم هدايت كرده اي شايد نمي داني

از اين بابت جنايت كرده اي شايد نمي داني ...      

نگاه ساکت باران

به روی صورتم دزدانه می لغزد

ولی باران نمی داند که من دنیایی از دردم

به ظاهر گرچه می خندم

ولی اندر سکوتم سخت میگریم

هروقت دل کسی رو شکستی

روی دیوار میخی بکوب تا ببینی چقدر دل شکستی

هروقت دلشان را به دست اوردی میخی را از روی دیوار بکن تا ببینی چقدر دل به دست اوردی

اما چه فایده...؟

گوهر خویش را هویدا کن